|
Początkowo
były to wyroby gotowe np. płaskie siekierki z bocznymi wypustkami z
okresu halsztackiego - ok.650 lat p. n. e. Dopiero później (we
wczesnym okresie lateńskim - ok.400 lat p. n. e.) nastąpiła produkcja
ozdób, siekier, noży, sierpów i in. Jest to szczytowy rozkwit kultury
łużyckiej. Na wysokim stanie rozwoju znajdowała się malowana
ceramika cienkościenna. Znaleziska tego okresu występują głównie w
Solnikach Małych i w Bierutowie. Następuje stopniowe bogacenie się
niewielkiej części rodzin, co przyczynia się do rozpadu wspólnoty i
osłabienia więzi rodowej. Skarb odnaleziony w Solnikach Małych składał
się z wiadra brązowego, ozdobnej uprzęży, guzików i wisiorków.
Wiadro wykonano z blachy brązowej, którą połączono nitami i
ozdobiono żeberkami poprzecznymi. Pola między nimi wypełniono
ornamentem wykonanym z wytłoczonych guzików. Boczne uchwyty
przymocowano nitami. Kolejne skarby z tamtego okresu pochodzą z prasłowiańskich,
bierutowskich cmentarzysk. Są to szpile i zapinki, służące do spięcia
odzieży. Przyszywano je często do diademu noszonego jako opaska na
czole. Te i inne znaleziska świadczą o ożywianych kontaktach
handlowych mieszkańców tego terenu. Tędy przebiegał główny trakt sławnego
szlaku bursztynowego. Kolejny okres w dziejach miasta i okolicy możemy
zamknąć ramami IV wieku p. n. e. a XIII wiekiem n. e. Wyodrębniono w
nim kilka, ściśle ze sobą powiązanych etapów zmian kulturowych. Były
nimi kolejne okresy : lateński, wpływów rzymskich, wędrówek ludów
oraz wczesnego średniowiecza, zakończonego założeniem miasta.
1
2
3 4
|
