|
Kolejnym
etapem rozwoju cywilizacyjnego tego regionu była kultura łużycka,
powstała w wyniku oddziaływań kultur południowoeuropejskich oraz
przemian społeczno - ekonomicznych. Zasięg czasowy tej kultury możemy
wyznaczać na lata od 1000 do 400 roku p. n. e. Charakteryzuje ją
podobny typ gospodarki na całym obszarze występowania, rozwój
metalurgii brązu jednorodności form ceramiki, a także ustrój rodowo
- patriarchalny, wierzenia religijne i całopalny porządek pogrzebowy.
Następuje stopniowy wzrost zaludnienia i rozwój osad. W omawianym
okresie były to jeszcze osady otwarte, bez żadnych wałów i
fortyfikacji. Osady były niewielkie - kilka jednorodzinnych domostw,
przeważnie naziemnych, o konstrukcji słupowej lub zrębowo-słupowej.
Ściany domów uszczelniano gliną. Centralną część izby zajmowało
palenisko obłożone kamieniami. Domy otoczone były ziemiankami
przeznaczonymi do celów gospodarczych. Ziemie orano drewnianym radłem
lub motykami. Głównymi uprawami były : jęczmień, pszenica, proso,
żyto, oraz groch, bób, mak, len, rzepa oleista i. in. Narzędziem do
żęcia zboża był sierp brązowy od ok. 800 roku p.n.e. Oprawiany w
drewnianą rękojeść. Dość istotne znaczenie miały ponadto łowiectwo
i rybołówstwo. Podstawowym surowcem budowlanym, było drewno, którego
obróbkę ludność tamtego okresu opanowała do perfekcji. Wznoszono z
niego domy, budynki gospodarcze, fortyfikacje, mosty, groble, a także
łodzie, wozy i naczynia. Tkaniny wyrabiano z lnu i owczej wełny. Ok. V
wieku p. n. e. na ziemię bierutowską zawitała epoka żelaza.
1
2 3
4
|
